Ego

Arseny Vesnin

Yaratır ve Öldürür…  Beynim bana hükmeder,  tanrı kafamın içinde. Tanrı olduğumu iddia ederken; bu gün yatmadan önce kendimle karşılaşıp bir kez daha ölümlü olduğumun farkına vardım. Fazlaca maddeci ve ruhu olan... En büyük korkum anımsamaktı belki de, düşlediğim yaşam hiçte ödül değil. Birliktelik sendromu; benimleyken ve bu konuşmalar zihnimde yansıyorken yalnızlığımı anımsama evresine dönüyorum, her nöbetimde... Her birinden daha sakin, tanımlarım bana ait değil, bize ait. Her tanrı oluşumda aşağılıyorum kendimi. “Ben” i cümle içinde kurup anlıkta olsa kahramanlaştırıyorum başı sonu olmayan bir hikâyede. Ne yendiği nede yenildiği görünen ama kahraman olduğu bilinen bir yüceltmeyi; kendime yakıştırmanın verdiği utançla, unut her şeyi ve sadece uyu diyorum. Ne zamandır bu şekilde uyuttum kendimi kaç gecedir sakin bedenim.
İçimde hep uyuyup hiç uyanmamak var. Uyanırsam bile yattığım yerden tavanı izlemek istiyorum.
                Duydum; bu gün koğuştan çıkıp bahçede arkadaşlarınla oturmuşsun. Çay içmeniz serbest mi bilmiyorum. Hava alırken çay da ikram etmişlerdir size. O sıcaklığı iyi özle. Sürekli sana nasihat etmek istemiyorum. Seni orada yatıran şeyin ne olduğunu kendin gör. Oksijen kadar ihtiyacımız olan “ego”.
Ellerin küçük küpleri tuttu, büyük adımlara salladın. Ama hepsi üç harf “EGO”.